نوستالژی اذان
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/۸  

یکی از معدود چیزهایی که به شدت دلم رو قلقلک میده و یه حس عجیب خوشایند توام با دلشوره و اشتیاق و ... بهم میده اذان کودکانه شبکه دو و بلافاصله بعدش نیایش ساعد باقری با آن آهنگ خاص است. اذان  مغرب شبکه دو را هنوز مانند آن سالها یک بچه اجرا می کند و لحن خودش را حفظ کرده و مرا به شدت دچار نوستالژی می کند. 

در روزگاری که چندین سال است تلویزیون نمی بینم و فقط برای اوقات شرعی و کارتون مبین به شبکه دو و فقط هم شبکه دو سر می زنم این حس خوب خاطرات کودکی غنیمتی است.

یادم هست که به دو از مدرسه می آمدم تا فوتبالیست ها ببینم و با نفسم می جنگیدم که قبل کارتون دیدن نماز مغرب بخوانم و چقدر هم حس می کردم بابت این فداکاری خدا بهم بدهکار شده!!! خلاصه روزگاری بود که همین مخلوط دلشوره و اشتیاق به چیزهای ساده زندگی ما را تشکیل می داد.

(در حین تکمیل این یادداشت 3 بار اینترنت قطع شد و این نوستالژی بازی را به ما کوفت نمود چون مجبور شدم چندین بار از سر بنویسم!)


کلمات کلیدی: